به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سینمای نو، شهزاد رحمتی، منتقد سینما، در ابتدای این نشست که با اجرای سامان بیات و با حضور شهزاد رحمتی (مترجم و منتقد سینما) برگزار شد، درباره فیلم «شیفتگی دیوانهوار» گفت: به نظر من یکی از امتیازهای این فیلم این است که همانقدر که ترسناک است، غمانگیز و حتی مشوشکننده هم هست؛ چون سراغ مسئلهای رفته که تقریباً همه آدمها با آن درگیرند یا در آینده درگیر میشوند و آن موضوع روابط عاشقانه و ازدواج است.
او با اشاره به اینکه این موضوع دغدغهای همگانی است، افزود: فیلم مخمصه دردناک رابطه انسانی را روایت میکند؛ تنهایی سخت و ترسناک است، اما رابطه هم درد دارد و آدمها گاهی ترجیح میدهند رابطه را بکشند تا تنهایی را تحمل نکنند.
این منتقد سینما با اشاره به بنمایه کهن سوءتفاهم و بحران در روابط انسانی تصریح کرد: آنچه در فیلم میبینیم عشق نیست، بلکه وسواس است؛ همان روحیه تعقیبگری که متأسفانه در جامعه ما هم نمود دارد و تملکخواهی را به جایی میرساند که یا باید طرف مقابل با من باشد یا نابود شود؛ همان جایی که کتک و اسیدپاشی سر میرسد.
رحمتی برای روشنتر شدن این سوءتعبیر، به آهنگ «هر نفسی که میکشی» از گروه پلیس اشاره کرد و گفت: این آهنگ در واقع زبان حال فردی خطرناک و قاتل است، اما در جهان بهعنوان یک ترانه عاشقانه پذیرفته شد؛ نشانه همان سوءتفاهم خطرناکی که درباره مفهوم عشق در ذهن آدمها وجود دارد.
او در ادامه واکاوی نشانههای نمادین فیلم، به اسامی شخصیتها اشاره کرد و گفت: انتخاب نام خرس برای پسر، اشارهای آشکار به خوی تملکگرایانه و خشونتآمیز حیوانخویانهای است که شکار خود را برنمیتابد؛ در حالی که فامیلی فریمن برای دختر، نوعی طعنه تلخ است، چرا که او برخلاف نامش، در این رابطه عملاً هیچ آزادیای ندارد و ماهیت واقعیاش مسخ میشود.
او مرگ گربه پسر بر اثر مصرف اکسیکدون را نه یک اتفاق ساده، بلکه پیشدرآمدی بر مسمومسازی ذهنی دختر دانست و افزود: فیلمساز با حبس کردن بخش عمده روایت در آپارتمان پسر، از این فضای تنگ و نیمهتاریک بهعنوان استعارهای دقیق از مخمصه عاطفی استفاده کرده؛ گویی این فضای خفقانآور، تجلی بیرونی همان دامهای روانی است که در روابط انسانی بیمارگون تنیده میشود.
این منتقد با اشاره به رگههای گروتسک و ناهنجاری در فیلم، بازی بازیگر نقش اصلی را نقطه قوت اثر خواند و تأکید کرد: اینکه فیلمساز توانسته دختری با آن زیبایی و جذابیت را به عاملی برای وحشت بدل کند، بسیار دشوار است؛ بازیگر با گذر از مراحل رادیکال، از دختری با اعتمادبهنفس اولیه به شخصیتی مضطرب و در نهایت خطرناک بدل میشود که برخلاف شخصیت ساکن و ثابت پسر، بسیار پویا و تأثیرگذار است.
شهزاد رحمتی، منتقد سینما، در ادامه تحلیل فیلم «شیفتگی دیوانهوار» به ترکیب عناصر کمیک و ترسناک در اثر اشاره کرد و گفت: فیلمهای ترسناک زیادی ساخته شدهاند، اما استفاده از پسزمینههای کمیک و موسیقی پایانی متفاوت، حالوهوایی خاص به این اثر داده است؛ شاید بتوان آن را نوعی تراژدیـکمدی درباره روابط انسانی دانست.
او تأکید کرد: رفتار مرد داستان را نمیتوان عشق دانست و افزود: آنچه در این شخصیت میبینیم، بیشتر وسواسی بیمارگونه و بیعاطفه برای تملک و تصاحب است؛ نوعی خودشیفتگی که از خودخواهی مطلق میآید. اگر کسی با این تصور که طرف مقابل باید مال او باشد، دست به خشونت میزند، دیگر نمیتوان این رفتار را اقدامی عاطفی یا عاشقانه خواند.
رحمتی در توضیح سازوکار ترس در فیلمها گفت: وحشت معمولاً از راه غافلگیری ناگهانی، برانگیختن انزجار یا ایجاد حس بیم و پیشآگاهی شوم شکل میگیرد.



























