اسکورت، دومین ساخته یوسف حاتمی کیا، فیلمی با مضمون جاده‌ای است. سکانس‌های افتتاحیه فیلم پر افت و خیز و بسیار پویاست و در کل فیلم همین ضرباهنگ با شدت و حدّت کمتر و بیشتر جریان دارد و به فیلم سویه‌ای پویا می‌دهد.
داستان فیلم روایت گوشه‌هایی از زندگی شوتی‌ها است، یا رانندگانی که با ماشین شخصی بارهای قاچاق دیگران را منتقل می‌کنند، و چالش‌هایی که در زندگی روزمره با آن مواجه هستند؛ مرگ در تصادف جاده‌ای، بازداشت و زندان، و بسیاری خطرات و تهدیدهای دیگر تنها بخشی از ریسک‌های زندگی روزمره شوتی‌هاست که یوسف حاتمی کیا کوشیده بر روی آنها تمرکز کند و سویه‌های آسیب‌شناختی اثر خود را بر طرح این مشکل‌ها بنا نماید، اما ضرباهنگ پر سرعت فیلم و تعقیب و گریزهای جاده‌ای پر تعلیقِ فیلم مجال چندانی برای تمرکز و درنگِ عمیق‌تر در طرحِ آسیب‌های کسب و کار شوتی‌ها و تبعات امنیتی یا اقتصادی آن بر زندگی مردم و اقتصاد کشور باقی نمی‌گذارد و از این حیث فیلم نتوانسته چنان که باید در طرح این آسیب، در ابعاد گونه‌گون خود، توفیق لازم را داشته باشد گویا این نقطه قوت به پاشنه آشیل فیلم حاتمی کیا تبدیل شده است، ریتم و ضرباهنگ بالای حوادثی که در فیلم با ضرباهنگ تند رخ می‌دهند عملا مجال طرح ابعاد عمیق‌تر انسانی را محدودتر می‌کند به نحوی که حتی در سکانس‌هایی که قرار است نشانگانِ بصری محرومیت‌ها این طبقه فرودست بازنمایی شوند، تنش‌ها و درگیری‌هایی در پیرنگ داستان تعبیه شده‌اند تا از خلال آنها ضرباهنگ فیلم اوج بگیرد و مخاطب شاهد سکانس‌هایی با کنشگری عصبی و خشن بازیگران باشد، سکانسی که با حبس کردن اصلان (با بازی امیر جدیدی) و تلاش حلما (با بازی هدی زین‌العابدین) برای فیصله دادن غائله و فراری دادن اصلان به اوج می‌رسد، در عوضِ ایجاد فرصتی برای درنگ و تمرکز بیشتر در ریشه‌های قاچاق‌بری تبدیل به سکانسی برای هیجان بیشتر می‌شود و تعقیب و گریز جای درونمایه‌های اندیشگی را میگیرد.
اسکورت از رهگذر این حجم بالای کنشگری که در سرتاسر فیلم جاری است بیشتر به مدل فیلم‌های مشابه هالیوودی نزدیک می‌شود تا این که یک الگوی بومی برای روایت داستان خود خلق کند، الگو‌هایی که مثلاً در سری فیلم‌های سریع و خشن می‌بینیم با دوز پایین‌تر در اسکورت یوسف حاتمی کیا بازسازی شده‌اند؛ پلیس جوانی که دلداده دختر طغیانگر خلافکاری می‌شود و برای کمک به موفقیت او پا روی سابقه و منزلت حقوقی خود می‌گذارد، کورس‌های جاده‌ای شبیه به مسابقات رالی ماشین سواری، ابزارهای تکنیکی خاص مانند مَه‌پاش برای گمراه کردن پلیس و خیلی عناصر آشنای دیگر، بیش از آنکه در فضای ایران برای ما محسوس و متعارف باشد تقلیدهایی از فیلم‌های هالیوودی مشابه هستند. تنها عنصری که کم و بیش به فیلم فضایی بومی می دهد وجود شخصیت مجید (با بازی افشین هاشمی) و خانواده او و دغدغه‌های آنهاست که شخصیت یک پلیس دغدغه‌مند و بومی را بازنمایی می‌کند که در مرز میان ادای وظیفه حقوقی و احساسات شهروندی و انسانی ناگزیر به انتخاب می‌شود.
فیلم اسکورت، فارغ از اینکه در بُعد اندیشگی و خلق روایتی بومی می‌توانست فیلمی به مراتب جدی تر و دارای لایه‌های اجتماعی-سیاسی چالش‌برانگیزتری باشد، تلاش قابل قبولی از یک سینماگر جوان است که نشان می‌دهد توانایی خلق اثری سینمایی در گونه هیجانی-جاده‌ای را دارد. فیلم در پرونده حرفه‌ای او نشان از پختگی بیشتر در بُعد فنی و کار با میزانس‌های پیچیده‌تر را باز مینماید ولی در حوزه پروراندن و طرح مفاهیمِ عمیق‌تر انسانی آنچنان که باید نمود و بروز خاصی در این اثر نمی‌بینیم و انگیزه‌های شخصیت‌ها در سطح احساسات معمول و روزمره باقی می‌مانند و ما در شخصیت‌ها آنچنان که باید، والا منشی و انگیزه‌های متعالی را نمی‌بینیم.
نقدها و یادداشت‌ها صرفاً نظر نویسنده است و سینمای نو مسئولیتی در قبال آن ندارد
