به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سینمای نو و به نقل از روابط عمومی خانه سینما، جامعه اصناف سینمایی در نامه ای به سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی از وضعیت بیمه هنرمندان گلایه کرد.
متن این نامه بدین شرح است:
«با سلام جناب وزیر،
بر کسی پوشیده نیست که غالب اهالی فرهنگ و هنر، همواره در کنار مردم، با قناعت و حفظ شان خود و فرهنگ این مملکت زیسته و عامل ارتقای فرهنگ و سربلندی و افتخار این مرز و بوم در عرصه جهانی بوده و هستند. متاسفانه افزایش فشارهای اقتصادی و اجتماعی، روز به روز عرصه را بر ایشان تنگ کرده و به مرور از توان زیست طبیعی و معمولی آنها کاسته است و بیش از بقیه، بزرگان و پیشکسوتان آن، در تنگنا به سر می برند. هر نظام حکومتی آگاه، میداند که با تامین نیازهای این قشر، منجر به گسترش فرهنگ و شکوفایی کشور خواهد شد.
چندین سال است که برای حفظ شان اهالی فرهنگ، هنر و رسانه، و تامین حداقلی معیشت ایشان، گفتگوها و نشست هایی با وزیران، روسا و مدیران مختلف صورت گرفته و می گیرد تا شاید بتوان وضعیت نابسامان اهالی فرهنگ، که بخش عمده ای از آن حاصل عدم توجه و مدیریت های نادرست پیشین بوده است، با قواعد تامین اجتماعی مناسب و به روز، بهبود بخشید. هر چه از این تلاش ها گذشت، بیشتر معتقد شدیم که در ذهن مدیران، نه تنها عزمی جدی برای حل مشکلات وجود ندارد، بلکه هنرمندان به عنوان افرادی که اهل حساب و کتاب نیستند، محمل مناسبی اند برای کسب درآمد سازمان ها و تبلیغات سازمانی!
به عنوان مثال، پس از چند سال تلاش که منجر به تفاهم نامه وزارت ارشاد با سازمان تامین اجتماعی (به شماره ۱۶۹۸۶۱ و تاریخ ۳۰/۰۶/۱۴۰۴) شد، یکی از مفاد آن، شامل ایجاد طرحی است تا بازنشستگان حوزه فرهنگ و هنر که حقوقشان حداقل حقوق کارگری است و امکان افزایش حقوق نداشته اند، طی قواعدی بتوانند با مساعدت و همراهی سازمان تامین اجتماعی، دریافتی بیشتری داشته باشند. همه طرح ها و جداولی که از سوی مدیران و کارشناسان تامین اجتماعی ارائه شد، علی رغم ظاهری منطقی، نه تنها مشکل را حل نمی کرد، بلکه به شکل عجیبی، نسبت به روال جاری پرداخت حق بیمه، رقم پرداختی هنرمندان را افزایش می داد!
ظاهرا کارشناسان سازمان تامین اجتماعی که سازمان متبوعشان درآمد های غیر تعهدی هنگفتی از فعالیت هنرمندان کسب می کند، خیلی حسابگرانه، متوجه هدف این تفاهم که ایجاد تسهیلاتی است برای کمک به امکان افزایش حقوق بازنشستگی هنرمندان و اهالی فرهنگ، نشده بودند و از نظر ایشان، این تفاهم امکانی بود برای کمک به درآمد بیشتر سازمان تامین اجتماعی! این رویکرد عجیب و مایوس کننده، انگیزه ما برای ادامه جلسات را از میان برد و گویا متاسفانه این کارشکنی ها به اطلاع شما نرسیده و همچنان جلسات تکراری، بدون حضور کارشناسان مطلع و نمایندگان نهاد صنفی در جریان است.
جناب وزیر، ما اهالی هنر، از رفتار و عملکرد توهین آمیز مدیران و کارشناسان، آزرده و از چرخه بی حاصل چندین ساله هم اندیشی ها، تفاهم نامه ها و تشکیل کارگروه ها به ستوه آمده ایم. ممکن است به جبر و در کوتاه مدت، به دلیل فشارهای اقتصادی و اجتماعی این دوران، اقدامات عاجل و خرد صورت پذیرد، اما بنیادین و اساسی نخواهند بود. بیایید واقع بین باشیم، دوره استفاده از اهالی هنر و فرهنگ به عنوان ابزار تبلیغات و افزایش آمار فعالیت های اداری و سازمانی، به سر آمده است. ما هم واقع بینیم؛ اگر امکان اجرای تفاهم نامه ای وجود ندارد، اصلا طرح و عنوانش نکنید. وقتی که عنوان شد، ما آن را به حساب صدق گویندگان و طرفین تفاهم گذاشته و برایش حساب باز می کنیم.
در این دوران سخت، که بیکاری هنرمندان روز افزون و تنگنا و فشار اقتصادی افسار گسیخته شده و چشم انداز سخت تری پیش روی ماست، لطفا مراقب باشید تا اهالی فرهنگ و هنر که همواره در کنار و همراه مردم بوده اند و خواسته های صنفی شان را تاکنون صبورانه، با فعالیت های دورن صنفی مطرح کرده اند، با تکرار وعده های عمل نشده، مجبور به بروز بیرونی و … نشوند.»
