به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سینمای نو، در یازدهمین برنامه «سینماسلامت» در سینماتک خانه هنرمندان ایران فیلم‌های کوتاه «حدود سیزده کیلوگرم» ساخته مهدی برزکی، «جوجه رنگی» ساخته فرید حاجی، «مورچه» ساخته فرهاد شنتیایی و «اسب در خاطرش می‌دوید» ساخته هادی معنوی‌پور به نمایش درآمد.
رضا درستکار مجری برنامه در ابتدای مراسم گفت: از ویژگی هر چهار فیلم می‌توان به خالص و روان بودن آن اشاره کرد. در هیچ یکی از این چهار اثر خودنمایی و فرم نمایی دیده نمی‌شد و علت موفقیت هر چهار فیلم همین است.
ورود من به سینما از ام‌اس شروع شد
حسین کاکاوند تهیه‌کننده «حدود ۱۳ کیلوگرم» درباره ورودش به سینما گفت: ورود من به سینما از ام‌اس شروع شد. من ۱۸ سال است که ام‌اس دارم. فیلم غلطِ «طلا و مس» و تحقیقات نادرست در این زمینه باعث شد وارد این حوزه شوم و تلاش کنم آثاری در حوزه بهداشت، سلامت و روان تولید کنم.
او ادامه داد: هنوز در دنیا مشخص نشده که ام‌اس دقیقا چگونه ایجاد می‌شود، اما پزشکان آن را به دو عامل ژن و محیط مرتبط می‌دانند. در ایران هر ساعت یک نفر به این بیماری مبتلا می‌شود و معمولا به دلیل اطلاعات اشتباه، این بیماری پنهان می‌ماند.
کاکاوند افزود: از آنجا که ام‌اس در هر فرد متفاوت است، هر کسی می‌تواند از نگاه شخصی خود به آن بپردازد. مهم این است که با کمک گرفتن از تجربه‌های درست، روایت انسانی‌تری از این بیماری ارائه شود.
لاغری و چاقی ملاک نیست
مهدی برزکی، کارگردان فیلم «حدود ۱۳ کیلوگرم» نیز درباره این اثر گفت: پخش جشنواره‌ای این فیلم در سال ۱۴۰۳ انجام شد. من از سال‌ها پیش که در حوزه سلامت کار می‌کردم، نسبت به موضوعات این حوزه دغدغه پیدا کردم. پیش‌تر هم درباره ناشنوایان و افراد دارای اوتیسم فیلم ساخته‌ام.
او ادامه داد: همیشه موضوع اضافه‌وزن و شیوه مواجهه با آن برایم مهم بود. موضوع اسلیو معده را هم زیاد دیده بودم؛ برخی از آن راضی‌اند و برخی ناراضی. اما نکته‌ای که برایم پررنگ شد این بود که بعضی افراد حتی برای انجام این عمل، بیشتر به رضایت دیگران فکر می‌کنند تا رضایت خودشان. در فیلم هم می‌بینیم که زن به‌دلیل اضافه‌وزن از سوی همسرش طرد می‌شود.
این کارگردان توضیح داد: من می‌خواستم نشان دهم که لاغری یا چاقی ملاک نیست و نباید مقایسه و قضاوت را به جامعه سپرد. فرد باید خود مشکلش را حل کند.
سینما برای من بسیار مهم است
هادی معنوی‌پور، کارگردان فیلم کوتاه «اسب در خاطرش می‌دوید»، با قدردانی از همکارانش گفت: من سال ۱۳۷۹ برای اولین‌بار سر صحنه رفتم و هنوز هم سر صحنه‌ام. سینما برای من بسیار مهم است، چون به من زندگی داد. من در این سن، مثل کودکی‌ام هستم؛ شوریده‌حال.
او ادامه داد: در این فیلم می‌خواستم با دراماتیک‌ترین دوران کودکی‌ام مواجه شوم. در کودکی زیاد قصه می‌بافتم و خیال‌پردازی می‌کردم. مرز میان خیال و واقعیت برای من همیشه مبهم بود و چکیده همین تجربه به فیلمنامه این اثر رسید. درک شخصی من از این فیلم بسیار روانکاوانه بود، چون فقط بلد بودم بومی فکر کنم؛ همان‌جا زیسته‌ام و آن فضا را می‌شناسم.
تحت تاثیر سینمای لینچ هستم
فرید حاجی، کارگردان فیلم «جوجه رنگی» نیز درباره ساخته خود گفت: خیلی دوست داشتم فیلم کوتاهی بسازم که از نظر فرمی بازیگوشی کنم و در عین حال به آن، حس هولناک بدهم. تلاش کردم شخصیت‌ها بتوانند حس شومی را منتقل کنند. همیشه تحت تأثیر دیوید لینچ بوده‌ام و دوست داشتم فضای فیلم، در همان حال‌وهوا باشد.
او با اشاره به سوابق تحصیلی و حرفه‌ای خود افزود: کارشناسی و کارشناسی‌ارشد من در حوزه روان‌شناسی است و همچنان کار تراپی انجام می‌دهم.
حاجی درباره شخصیت اصلی فیلم هم توضیح داد: اختلالی که این فرد دارد، اختلال سلوک است و رفتارهای پرخاشگرانه این نوجوان می‌تواند ریشه در یک مسئله پزشکی یا اختلالی در مغز داشته باشد.
نشنیدن، استعاره‌ای از نفهمیدن در جامعه است
فرهاد شنتیایی، کارگردان فیلم «مورچه» نیز گفت: این فیلم در سال ۱۴۰۲ ساخته شد و از دغدغه ناشنوایی شکل نگرفت. برای من بیشتر این معنا را داشت که یک کودک که شرایطی مانند دیگران ندارد، چه آسیب‌هایی را تجربه می‌کند. شنیدن و نشنیدن هم در این فیلم استعاره‌ای از فهمیدن و نفهمیدن است.
