به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سینمای نو و به نقل از روابط عمومی خانه سینما، در ابتدای این مراسم محمود کلاری فیلمبردار پیشکسوت سینما، گفت: یکی از سخت‌ترین کارها در زندگی این است که بخواهیم درباره عزیز از دست رفته‌مان صحبت کنیم.
وی ادامه داد: داریوش مردی آرام ،کم حرف، ساده ، صمیمی، متین و با وقار بود که می‌شد در چند برخورد به این خصوصیاتش پی برد.
کلاری با بیان اینکه داریوش عیاری از آدم‌هایی بود که شاید خیلی دیده نشد اما نبودنش بسیار سنگین است، خاطرنشان کرد: ۴۰ سال پیش من و داریوش با هم و هم زمان به سینما آمدیم.او برای تنوره دیو و من و تورج منصوری برای جاده‌های سرد. اگر بپذیریم که ذات و ماهیت سینما شو و نمایش است، عجیب است که او اصلا اهل نمایش نبود و این که در سینما بود و از این ماهیت دور بود، جای سوال دارد.
کلاری ادامه داد: داریوش بیشتر اهل سکوت بود و همین سکوت عمیق ترین شناختش از درک و فهم تصویر سینما شد؛ او دنبال دیده‌شدن نبود. او هنرمندانه دنبال دیدن بود رفتنش برای من خاموش شدن چراغ دیگری است از نسلی که سینما را نجیبانه و عاشقانه از بخش تجربی آغاز کرد و با همان شکل بی ادعا و با سکوت ترک کرد.
وی بیان داشت: امروز که او را بدرقه می‌کنیم یادمان می‌ماند که بعضی آدم‌ها در حرفه‌ای که ذات و ماهیتش نمایش است بدون نمایش، آرام می‌آید، بی ادعا خلق می کنند و آرام در سکوت می‌روند اما رد آنها مثل تراشه‌ای از نور باقی می‌ماند کاری که داریوش یک عمر سعی در خلق آن کرد. نام و یادش روشن و ماندگار.
داریوش عیاری بی ادعا رفت
در ادامه رسول صدرعاملی نیز با بیان اینکه ۶ ماه از بهترین دوران کاری خود را با داریوش عیاری گذرانده است، گفت: دورانی که با داریوش عیاری گذراندم برای من بسیار تاثیرگذار بود. این مرد در سکوت به آرامشی رسیده بود که هیچ توقعی از آدم‌های اطرافش و جهان نداشت.
وی با اشاره به اینکه شناخت داریوش خودش نیاز به یک کشف و شهودی داشت، ادامه داد: او هیچ وقت نبود اما هر وقت لازمش داشتم بود. به محض اینکه صدایش می‌کردیم آماده بود تا هرکاری از دستش برمی‌آمد انجام دهد. سینما را چنان با تنوره دیو آغاز کرد که روابط عمومی ما سینماگران را با خودش حمل نمی‌کرد و به آرامشی رسیده بود که با این آرامش زندگی خوبی می‌کرد؛ او بی نیاز بود و غبطه برانگیز.
صدرعاملی خاطرنشان کرد: داریوش عیاری بی ادعا بود و بی ادعا رفت و همه ما را در بهت و ناباوری گذاشت. امیدوارم کیانوش و خواهرش صبوری کنند و بتوانند این رفتن را تحمل کنند. نوبت همه ما خواهد رسید، مراقب هم باشیم.
داریوش نجیب و شریف بود
محمد مقدم از دوستان نزدیک داریوش عیاری نیز با بیان اینکه داریوش نجیب و به همان اندازه شریف بود، بیان داشت: من در دهه ۵۱ با او آشنا شدم. قرار بود در همان سال فیلم بسازم و مسیر ساخت فیلم را بلد نبودم، مجله‌ای به نام تصویر در آن سال‌ها منتشر می‌شد و داریوش مسئول تکنیکی آن بود .آدرس مجله را پیدا کردم و به آنجا رفتم تا او را ببینم. او را دیدم ، من را به سینمای آزاد معرفی کرد و ۸ ماه بعد فیلمنامه کوتاهی نوشتم که آن را بسازم. و داریوش فیلمبردار فیلم من شد. با سعه صدر و رفاقت به من کمک کرد. بسیار به خانواده ، انجمن فیلمبرداران و هر آن کسی که او را دوست داشت تسلیت می‌گویم.
مجید جوانمرد نیز گفت: من یکی از بچه‌های سینمای آزاد اهواز هستم که در سال ۴۸ و ۴۹ در یکی از فیلم های داریوش بازی می‌کردم و کم کم خودم فیلم ساختم . در سینمای حرفه‌ای این افتخار را نداشتم با هم همکاری کنیم اما دوستان خوبی بودیم و با هم درباره گذشته‌ها صحبت می‌کردیم. من از طرف سینمای آزاد اهواز و اعضاء آن تا مقطع ۵۶، ۵۷ که اهواز بودم این ضایعه بزرگ را به تمام سینمای ایران تسلیت می‌گویم. من برای کیانوش نگران هستم، امیدوارم با آن مصیبت‌هایی که در گذشته کشید، این را هم بتواند بگذراند.
همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما نیز در سخنان کوتاهی بیان داشت: به انجمن فیلمبرداران سینمای ایران و جامعه هنری تسلیت می گویم. تشکر می‌کنم از حضورتان در خاکسپاری نه یکی از بزرگان فیلمبرداری بلکه در بزرگداشت یک انسان بسیار شریف که در سکوت زندگی کرد اما آنقدر در ذهن ما ماندگار است که هیچ وقت او را فراموش نمی‌کنیم.
در این مراسم همایون اسعدیان، منوچهر شاهسواری، محمود کلاری، رسول صدرعاملی، بهرام بدخشانی، غلامرضا موسوی، حبیب اسماعیلی، حسن آقاکریمی، محمد آلادپوش، محمد مقدم، رضا صادق و … حضور داشتند.
