به گزارش گروه موسیقی پایگاه خبری تحلیلی سینمای نو، «حلاج» پیش از این در سال‌های گذشته نزدیک به ۹۰ سئانس روی صحنه رفته بود و حالا پس از یک وقفه پنج‌ساله، بار دیگر به چرخه اجرا باز می‌گردد. این بازگشت در حالی اتفاق می‌افتد که پرواز همای در ماه‌های اخیر اجرای کنسرت‌های خود را در شهرهای مختلف ایران از سر گرفته بود؛ کنسرت‌هایی که با افزایش استقبال مخاطبان مواجه شد.
بر اساس برنامه اعلام شده، «اپرای حلاج» ۱۴ و ۱۵ مهر در تبریز اجرا خواهد شد، ۱۷ مهر به ارومیه می‌رود و در ادامه، روزهای ۲۸، ۲۹ و ۳۰ مهر در کرمان روی صحنه خواهد رفت.
«حلاج» پروژه‌ای ترکیبی است که در آن حدود ۳۰ هنرمند حضور دارند و سماع‌گران در کنار عناصر نمایشی و موسیقایی، با استفاده از فناوری‌های تصویری و ویدئو مپینگ، ساختاری متفاوت برای اجرای صحنه‌ای این اثر شکل داده‌اند.
«حلاج» روایتی موسیقایی از زندگی حسین منصور حلاج، عارف و شاعر قرن سوم هجری است؛ شخصیتی که در این اثر، نه فقط به‌عنوان یک عارف، بلکه به‌عنوان انسانی حقیقت‌جو تصویر می‌شود؛ کسی که در برابر خرافه، تندروی، فساد و نابرابری‌های زمانه خود ایستاد و بهای این ایستادگی را با جانش پرداخت. داستان از مبارزه حلاج آغاز می‌شود؛ مبارزه‌ای که به مذاق صوفیان و خلفای بغداد خوش نمی‌آید و سرانجام به دستگیری او منجر می‌شود.
پرواز همای در اپرای «حلاج» به گفته دست‌اندرکارانش، تنها به بازگویی یک واقعه تاریخی نمی‌پردازد؛ بلکه این اپرا راهی است برای روایت مفهوم حق‌جویی و حق‌گویی؛ داستان انسانی که تا پای چوبه دار از باور خود دست نمی‌کشد و در این مسیر، به نمادی از همه حقیقت‌جویانی تبدیل می‌شود که حاضر نشده‌اند حقیقت را با امنیت و جان خود معامله کنند.
همای در شکل دادن به این روایت، از ادبیات عرفانی نیز الهام گرفته است؛ به‌ویژه از روایت عطار در «تذکره‌الاولیا» که ماجرای منصور حلاج را با زبانی تأثیرگذار و تکان‌دهنده بازگو کرده است.
«حلاج» سومین تجربه اپرایی پرواز همای در مقام آهنگساز است. پیش از آن، او اپرای «موسی و شبان» را در سال ۲۰۰۸ در سالن کنسرت والت دیزنی لس‌آنجلس روی صحنه برده و پس از آن «عشق و عقل و آدمی» را در انگلستان، بلژیک، آلمان و کانادا اجرا کرده بود؛ اثری که به جنگ میان عقل و عشق در درون انسان از کودکی تا پیری می‌پرداخت.
اپرای مورد اشاره به گفته همای، روایتی است که در آن موسیقی، ادبیات عرفانی و نمایش به هم می‌رسند تا داستان انسانی را بازگو کنند که تا آخرین لحظه، از گفتن و جست‌وجوی حقیقت دست نکشید.
